Mikrofon węglowy - zwany także stykowym, to mikrofon zaprojektowany przez Thomasa Edisona, będący rozwinięciem mikrofonu kwasowego, w którym kwas został zastąpiony proszkiem węglowym o specjalnej odmianie nazywanej antacytem. Zasada działania mikrofonu polega na zamianie rezystancji tego proszku pod wpływem nacisku membrany drgającej na skutek oddziaływania fal dźwiękowych.

Proszek zamknięty jest w komorze z jednej strony ograniczonej metalową płytką stanowiącą membranę, a z drugiej metalową elektrodą. 

Wadą tego typu mikrofonów jest bardzo wąskie pasmo przenoszonych częstotliwości, węższe nawet od pasma składającego się na ludzką mowę, wynoszące zazwyczaj od 200Hz do 4kHz. Ich inną wadą są duże zniekształcenia, szumy, oraz nierównomierna przemiana poszczególnych częstotliwości tzn. niskie i wysokie częstotliwości wywołują różne amplitudy zmian prądu. Te cechy powodują, że mikrofony tego typu nie znajdują zastosowania w sprzęcie audio ze względu na niską jakość dźwięku. Ich zaletą jest natomiast wysoka skuteczność oraz prosta, i mało awaryjna konstrukcja co sprawiło, iż były one powszechnie wykorzystywane w aparatach telefonicznych - obecnie i w tym zakresie są coraz rzadziej stosowane.