LaserDisc - pierwszy komercyjny dysk optyczny początkowo znany i sprzedawany jako MCA DiscoVision lub po prostu DiscoVision. Po raz pierwszy pojawił się w 15 grudnia 1978 roku w Atlancie (USA) i był niejako protoplastą współczesnych formatów jak DVD czy Blu-Ray. Początkowo LaserDisc był czysto analogowy zarówno od strony wideo jak i audio, w późniejszym czasie wprowadzono możliwość zapisu dźwięku cyfrowego stereo w formacie identycznym jak w standardzie CD, a także wielokanałowy dźwięk Dolby Digital i DTS. Standardowy LaserDisk posiada średnicę 30 cm (11,81 cala) można jednak spotkać także odmiany zbliżone gabarytami do płyt CD i DVD. W 1978 cyfrowe systemy kodowania i kompresji były niedostępne lub niepraktyczne, co było przyczyną zastosowania trzech formatów kodowania na podstawie prędkości obrotowej:

• CAV (Constant Angular Velocity) - stała prędkość kątowa
• CLV (Constant Linear Velocity) - stała prędkość liniowa
• CAA (Constant Angular Acceleration) - stałe przyspieszenie kątowe

Format cieszył się dosyć dużą popularnością, jego produkcja została zakończona w roku 2009. Pod koniec produkcji można było spotkać płyty LaserDisc nagrane w formacie analogowego HD, były to jednak płyty wydane w bardzo małych nakładach, które na różnego rodzaju aukcjach osiągają spore ceny. 30-centymetrowe płyty LaserDisc o wadze ok. 0,5 kg na tle nowszych mediów, mogą wydawać się archaiczne, jednak format nadal cieszy się sporym powodzeniem wśród fanów, którzy często uważają, że dźwięk rejestrowany na płytach LaserDisc często przewyższał jakością dźwięk na płytach DVD. Ceny niektórych płyt LaserDisc potrafią przekraczać nawet te nagrane w formacie Blu-Ray, osiągając status kolekcjonerski.