Pocztówka dźwiękowa – rodzaj płyty gramofonowej produkowany w krajach bloku radzieckiego od lat 60 do połowy 70 XX wieku, także w Polsce. Bazą do produkcji były standradowe pocztówki (stąd nazwa), które stanowiły podłoże dla cienkiego laminatu z tworzywa sztucznego, w którym tłoczono ścieżki dźwiękowe. Na środku pocztówki wykonywany był otwór umożliwiający ułożenie jej na talerzu gramofonu. Tego rodzaju płyty odtwarzane były z prędkością 45 obr/min. Początkowo na pocztówkach dźwiękowych mieścił się tylko jeden utwór, późniejsze wydania zawierały dwa utwory. Większa część produkcji była wykonywana przez małe firmy prywatne, a prymitywna technologia produkcji przyczyniała się do niskiej jakości nagrań. Od połowy lat 60-tych pocztówki wydawały także: Ruch, Muza, Pronit i Tonpress, które były wykonane w całości z tworzywa sztucznego, później zawierały wielokolorowy podkład pokryty cienką warstwą tworzywa sztucznego. Wydawano na nich utwory polskich wykonawców, w tym sporo rzadkich nagrań radiowych oraz licencjonowane nagrania zagraniczne. Takie płyty nie cieszyły się tak dużym powodzeniem jak płyty produkowane przez wydawców prywatnych, którzy pomijali prawa autorskie zamieszczając hity z zachodnich list przebojów, których źródłem były przywożone zza "żelaznej kurtyny" płyty lub nagrania z Radia Luksemburg.