SACD, Super Audio Compact Disc, Super Audio CD - format zapisu audio opracowany w 1999 roku przez firmy Sony i Philips. Z założenia nie miał być następcą standardowej płyty CD-Audio, natomiast stworzony z myślą o audiofilach, miał rozszerzać parametry dźwięku, jednocześnie niwelując niedoskonałości formatu CD-Audio. Specyfikacja tego formatu określa trzy fizyczne typy nośników SACD:

• single layer - dysk jednowarstwowy o dużej gęstości zapisu, do odtwarzania tylko w odtwarzaczach SACD,
• double layer - dysk dwuwarstwowy o dużej gęstości zapisu, do odtwarzania tylko w odtwarzaczach SACD,
• hybid - dysk hybrydowy z warstwami: jedną zgodą ze specyfikacją dla standardowych dysków CD i drugą zgodna z SACD.

Format SACD wykorzystuje kodowanie DSD (Direct Stream Digital), w odróżnieniu do kodowania PCM wykorzystywanego standardowo w formacie CD-Audio. Charakterystyczną cechą dla kodowania DSD jest 1-bitowy sygnał wynikowy o częstotliwości próbkowania 2,8224 MHz. Dźwięk na płycie SACD może mieć teoretycznie dynamikę rzędu 144 dB z pasmem przenoszenia do 100 kHz, oraz dodatkowo w odróżnieniu do formatu CD-Audio, może być wielokanałowy.
Format SACD nie odniósł sukcesu komercyjnego a ilość sprzedawanych płyt jest stosunkowo niewielka.