HDCD, High Definition Compatible Digital - format opracowany przez firmę Pacific Microsonics w 1995 roku, w celu polepszenia jakości sygnału dźwiękowego zapisywanego na płytach Compact Disc, przy zachowaniu kompatybilności ze standardowym formatem CD-Audio. Oznacza to, że zwykły odtwarzacz CD może odtwarzać płyty HDCD, przy delikatnie zmienionym charakterze brzmienia. Wynika to ze sposobu kodowania sygnału dodatkowego w standardowym strumieniu audio, co objawia się pojawieniem delikatnego szumu, który jest fonicznie zamaskowany przez sygnał właściwy. W praktyce wygląda to tak, iż w procesie konwersji analogowo-cyfrowej wykorzystuje się częstotliwość próbkowania 192 lub 176,4 kHz, następnie konwertując sygnał do częstotliwości odpowiednio 96 lub 88,2 kHz z rozdzielczością 24 bitów, i dalej do standardowej postaci dla formatu CD-Audio, tzn. na sygnał 16 bitowy o częstotliwości próbkowania 44,1 kHz. W procesie dekodowania (odtwarzania) sygnału HDCD otrzymujemy dźwięk o rozdzielczości 20 bitów i dynamice o 6 dB lepszej w stosunku do zwykłej płyty CD. W 2000 roku technologia została przejęta przez firmę Microsoft i jest wykorzystywana np. w programie Windows Media Player. W sprzedaży istnieje wiele tytułów płyt CD zakodowanych w standardzie HDCD. Aby odtworzyć dźwięk ze wszystkimi zaletami formatu, odtwarzacz musi być wyposażony w dekoder HDCD.