Modulacja kodowa PCM - modulacja, dzięki której sygnał analogowy zostaje przekształcony w toku procesów próbkowania, kwantowania i kodowania na sygnał cyfrowy, jako podstawowy proces w technice cyfrowej. Punktem wyjścia jest sygnał analogowy o określonej szerokości pasma. Próbkowanie polega na wielokrotnym pomiarze w równych odstępach czasu wartości chwilowej sygnału analogowego (próbki). Dla zapewnienia dostatecznej wierności przekształcenia, częstotliwość próbkowania musi być co najmniej dwa razy większa od górnej częstotliwości granicznej użytecznego pasma przekształcanego sygnału analogowego (częstotliwość Nyquista). Cały zakres wartości próbek (od zera do maksymalnej wartości sygnału analogowego) jest podzielony na szereg ponumerowanych przedziałów. Kwantowanie polega na przydzieleniu każdej pomierzonej wartości próbki numeru danego przedziału, w zależności od tego, w jakim przedziale ta próbka się znalazła. Próbki o różnej wartości lecz mieszczące się w tym samym przedziale, otrzymują taki sam numer. Przydzielone numery są kodowane i przybierają postać słów kodowych wyrażonych w systemie binarnym. Słowo kodowe, o odpowiedniej liczbie bitów składa się z ciągu sygnałów elementarnych tylu, ilu jest bitów w słowie, z których każdy przyjmuje jedną z dwóch wartości np. 0 V dla "zera" i 5 V dla "jedynki". Sygnał cyfrowy składa się ze słów kodowych odpowiadającym kolejnym wartością próbek sygnału analogowego. Konsekwencją kwantowania w modulacji PCM jest zniekształcenie sygnałów analogowych, odtworzonych w końcowym efekcie z sygnałów cyfrowych za pomocą przetworników A/C i C/A, zwane błędem kwantowania powstałym w wyniku różnicy pomiędzy wartością skwantowaną i oryginalną. Błąd kwantowania objawia się w postaci szumów.