MiniDisc, MD - magneto-optyczny dysk do przechowywania danych w postaci cyfrowej, głównie dźwięku. Po raz pierwszy został zaprezentowany przez firmę Sony we wrześniu 1992 roku. Już w listopadzie tego samego roku wszedł do sprzedaży w Japonii, a w grudniu w Europie i USA. W 1993 roku została zaprezentowana odmiana tego formatu oznaczona MD Data przeznaczona do przechowywania danych komputerowych, jednak ostatecznie to rozwiązanie nie przyjęło się i MiniDisc pozostał nośnikiem dźwięku. Płyta MD ma 64 mm średnicy i 1,2 mm grubości. W celu ochronnym jest umieszczona w kasecie o wymiarach: 68 x 72 x 5 mm z mechanizmem zaślepki, która odsuwa się automatycznie po włożeniu płyty do urządzenia. Nośniki te występowały w dwóch wersjach: tylko do odczytu oraz zapisu i odczytu. Zasada działania tych pierwszych jest podobna do konwencjonalnej płyty CD, w drugim przypadku mamy do czynienia z dyskiem magneto-optycznym, który odczytywany jest optycznie za pomocą lasera, ale zapisywany i kasowany z wykorzystaniem zarówno lasera, który podgrzewa jedną stronę dysku, oraz głowicy magnetycznej po drugiej stronie, która zmienia biegunowość dysku wpływając docelowo na współczynnik odbicia. Według deklaracji firmy Sony, ilość procesów wielokrotnego nagrywania może wynosić nawet ok. miliona razy.

Początkowo dyski MD mogły pomieścić zapis o długości 60 i 74 minuty, później pojawiły się także dyski 80 minutowe. Dane zapisywane są w formacie kompresji stratnej ATRAC, który w odróżnieniu do liniowego formatu PCM płyty CD, potrafi na zapisanie porównywalnej ilości danych przy zastosowaniu mniejszego dysku, co daje redukcję strumienia danych z 1,4 Mb/s do 292 kb/s, czyli redukcję w stosunku 5:1.
W 2000 roku pojawiła się odmiana MD oznaczona MDLP (MiniDisc Long Play) z systemem kodowania ATRAC3, która oprócz standardowego trybu zapisu SP (292 kb/s), umożliwiła na płycie 80 minutowej zapis o dł. 160 min. w trybie LP2 (132 kb/s), oraz 320 min. w trybie LP4 (66 kb/s). Im większa kompresja, tym gorsza jakość dźwięku, zwłaszcza w trybie LP4.

W 2004 roku firma Sony zaprezentowała rozwojowy format MD oznaczony Hi-MD, z nową wersją nośników z relatywną pojemnością 1 GB, umożliwiając także zapis w nowych formatach. Do dyspozycji mamy tryb kodowania PCM zapewniający bezstratną jakość, taką jak na płycie CD, z możliwością zapisu 94 min. materiału audio na płycie Hi-MD lub 28 min. na standardowej płycie 80 minutowej. Za pośrednictwem systemu kompresji ATRAC3plus, do dyspozycji mamy także tryby Hi-SP z zapisem o długości 475 min. dla Hi-MD i 140 min. na płycie 80 min., oraz Hi-LP pozwalający na 34 godzinny zapis na płycie Hi-MD lub 10 godz. i 10 min. na płycie 80 min. Format Hi-MD oprócz dźwięku, pozwala także na przechowywanie innych plików komputerowych.

Nieustannie rosnąca popularność formatu MP3 i związanego z nim odtwarzaczy spowodowała, że format MiniDisc nie przyjął się na szerszą skalę, a największą popularnością cieszył się w Japonii.

Ciekawostka

Mianem MiniDisc określano także dysk dźwiękowy i zarazem cyfrowy format zapisu opracowany przez firmę Teldec (Telefunken + Decca), który w latach 80 XX w. miał być potencjalnym konkurentem dla płyty CD. System został opracowany na bazie mechanicznego systemu płyty wizyjnej TED opracowanego w latach 70 XX w. Płyta wykonana była z polichlorku winylu o średnicy 7,5 cm (wersja 2-kanałowa) i 13,5 cm (wersja 4-kanałowa), umieszczona w kasecie chroniącej przed kurzem i przypadkowym dotykiem.

Wybrane parametry:

• stała prędkość obrotowa: CAV = 250 obr./min.
• czas nagrania: 2 x 60 min.
• częstotliwość próbkowania: 48 kHz
• kodowanie: PCM 14-bitowe
• pasmo przenoszenia: 20-20000 Hz
• dynamika: > 85 dB
• zniekształcenia nieliniowe: < 0,05%
• czytnik: diamentowy